QUERIDAS FAMILAS,
Cos ingredientes(as vosas palabras, imaxinación ,emocións...) que atopamos comezamos a cociñar e xa
sabedes , foi un sen parar. Esperamos que vos guste este poema cociñado, que
sen as vosas palabras non dariamos creado.
Moitas grazas a todos e todas, preparádevos para degustar un poema sen igual.
POEMA
COCIÑADO
"Comeza
este poema
que
sae do corazón
con
todas as vosas palabras
tan
cheíñas de amor
Un
día máis estou morriñento
Todo
isto me resulta moi cruento
e,
aínda que preciso dun agarimo,
as
miñas propias ganas reprimo.
Pola
fiestra entraban
recendos
frescos de papoula
e o
seu aroma aloumiñaba
cada
recanto do fogar
A felicidade parecía agochada
nunha
noite sen luar
máis
a resistencia do toxo
nunca
a ía doblegar.
Na
casa, faltaba o sono .
A
fragancia transportounos
a
unha infinda pradaría
ateigada
de flores.
Co
perfume chegou a esperanza,
a ledicia, a solidaridade
que
transformada en agasallo
inundou
aquel lar de liberdade
Nestes
momentos de solidaridade
no
que todos temos moita forza
acordámonos
desas amizades
con
gran felicidade
As
ás da bolboreta
aínda
que enferruxadas
non
deixan de agochar
a forza do bico esperado.
E o
corazón latexa
cal cabalo desbocado
á
espera de dar apertas
como agasallos desexados
Nunha
noite de luar
o can ouveou,
rinchou
o cabalo,
a
aguia chiou,
miañou
o gato,
a
avéspora zoou.
E a bolboreta?
Espertou
Era
un pouco toxo,
Falou.
-Eu
non!
E
marchou.
Cada
momento que estás aí
como
un cabalo me fas sentir.
Neste
intre de escuridade,
busco
esperanzas de liberdade.
non
teñas medo, estamos aquí.
bicos e apertas esperan
por ti.
Non
fago por gusto este esforzo voraz,
senón
polo meu anhelo de saúde e paz.
Oxalá
puidera brincar ata a abrótea
ou
botar a voar coma unha gaivota.
Non
perdades a esperanza,
pronto
poderedes dar,
todos
eses bicos e apertas
a
todas as vosas amizades.
Non,
todos temos a esperanza
de
volver a aloumiñar
a
esas persoas tan riquiñas
que
nos están a esperar
Persoas
como os irmáns e os curmáns
que
igual que o toxo segue amarelo e
o amorodo segue vermello
eles
por nós esperarán
Que agasallo tan apreciado
neste
tempo anhelado
estamos
a esperar
como un prato de patacas
a liberdade chegará
Resistirei como o enxebre
Cando
o reloxo nos deixe
sairemos
en patinete
E
deixaremos a saudade,
chegará a liberdade.
Eu
serei moi feliz de estar con vós
aquí"
Moitas grazas tamén a todos os mestres e mestras (os
meus axudantes), que o fixeron posible.
